Władysław Kuraszkiewicz

Władysław Kuraszkiewicz, polski językoznawca, slawista i polonista, urodził się 22 lutego 1905 roku we Włodawie. Studiował polonistykę i slawistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1929 roku uzyskał doktorat. Habilitował się w 1934 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmował się historią i dialektami języka polskiego, w tym gwarami przejściowymi białorusko-ukraińskimi.

Od 1936 roku pracował jako profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W czasie II wojny światowej został aresztowany przez gestapo, więziony na Zamku Lubelskim, a następnie osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Po wojnie współtworzył wrocławski Instytut Filologii Polskiej i Słowiańskiej, a od 1950 roku pracował na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie kierował katedrami i instytutem. Był autorem publikacji dotyczących między innymi polskich samogłosek nosowych, dialektologii i gramatyki historycznej. Zmarł 10 marca 1997 roku w Poznaniu. Jego imieniem nazwano salę wykładową UAM oraz rondo we Włodawie.

Na podstawie artykułu „Władysław Kuraszkiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.